english polski
Marysia Stokłosa Improwizacje ›
 
 
 
 



 

Spotkanie1 2005

wideo-performens

Pierwsza wspólna praca Marysi Stokłosay i artystki wizualnej Julii Staniszewskiej. Powstała w ramach projektu Chantier na Festiwalu Temps d’Image w Warszawie.

"Wahanie: TAK - zatańczę, mogę się przełamać lub NIE - nie dam rady, nie dziś, nie ja. Niewygoda trwania pomiędzy tak i nie” 

Poniższy tekst był rozdzielony pomiędzy widzów do wspólnego, głośnego odczytania:

 

Gdy jest cicho i wiem, że wszyscy słyszą co mówię.
Nie jestem w stanie z siebie wydusić naturalnych
dwóch słów.
To mnie paraliżuje.
Obcowania z ludźmi, że patrzą na mnie,
oceniają mnie.
Jak poznaję kogoś nowego.
Podrywać wprost.
Patrzeć komuś głęboko w oczy.
Co ludzie o mnie mówią kiedy mnie nie ma?
Jestem prowincjonalny.
Słuchając głupich ludzi, wrednych wypowiedzi, oglądając telewizję.
Kiedy ludzie wyżerają z półek cukierki w supermarkecie.
Wstydzę się siebie.
Okazywać uczucia publicznie.
Kocham cię.
Rodziców.
Przypomnieć komuś żeby mi oddał pieniądze.
Dwa razy spuszczać w kiblu wodę.
Jak komuś zrobię krzywdę, jak kogoś niesprawiedliwie osadzę. Jak robię awanturę.
Wytykać cudze błędy.
Mojego brzucha na plaży.
Jak biegnę, szczególnie kiedy się spieszę.
Zbieram pojemniki po serkach, lodach i margarynie.
Że nie stać mnie na coś, że nie mogę tyle wydać.
Kiedy coś mi wystaje, źle leży.
Nie jestem wystarczająco silną kobietą.
Śpiewać głośno kolędy.
Nie zamówić nic w kawiarni kiedy nie mam na to ochoty.
Moje dzieci nie są dobrze wychowane.
Kochać się kiedy rodzice są w domu.
Tego, że ktoś patrzy jak tańczę.
Publicznych wystąpień.
(Nie opowiem, bo sie wstydzę.) Nadal sie za tę sytuację wstydzę.
Mojego kłamstwa.
Pomylić Celińską i Cywińską z Cembrzyńską.
Tutaj się wstydziłem tańczyć.
 
o Spotkaniu 1: 

www.teatry.art.pl/!inne/taniec/opro.htm

www.e-teatr.pl/pl/artykuly/29596,druk.html